هنگامی که نیروی اراده از گام های بلند آرمان جا بماند انسان کوچکتر از خود آرزو شده اش می شود. در این وضعیت با تحقیر ویرانگر خود از خود انتقام می گیرد...انتقامی که تسکین دهنده هم هست...نوعی خودآزاری آرام بخش...نوعی سقوط لذت زا...سقوط هم مزایای خود را دارد... + نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۶س...

نمی دانم چیستم تنها می دانم چه نیستم و آن را هم به درستی نمی دانم...

تخیل، سرپناه جانهای خسته است...

اراده زیستن با اندیشه مرگ آشکار می شود؛ وقتی فقط هستم فقط هستم؛ مانند میزی که هست یا سنگریزه ای که هست؛ تنها با اندیشه مرگ است که زیستن به اراده ای خودخواسته تبدیل می شود...مرگ به زندگی اصالت می بخشد... + نوشته شده در جمعه دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 12:47 توسط انوبیس |

کاش آن بودم که می خواستم؛ آرزو طرح ناتمامِ آیندۀ ممکن ماست...در هر آرزو حسرتی نهفته است...آهی برنیامده... + نوشته شده در جمعه دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 12:55 توسط انوبیس |

آرزو کردن تخیل وضعیتی است که نیست. آرزو کردن تجاوز به قلمرو مرگ است. تبدیل مادۀ سخت مرگ است به اراده زیستن... + نوشته شده در جمعه دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 13:15 توسط انوبیس |

ما همه متن هایی با پایان بندی بازیم؛ هر اتفاقی ممکن است رخ دهد...قمار تحسین برانگیز زندگی... + نوشته شده در جمعه دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 14:9 توسط انوبیس |

دیگری مرز نهایی من است؛ در غیاب دیگری، در فضا حل می شدم... در نوعی آگاهی ابرگونه... نوعی کیستی مه آلود... + نوشته شده در جمعه دوم تیر ۱۳۹۶ساعت 19:9 توسط انوبیس |

مسیح می گوید همسایه ات را دوست بدار و پیامبر اسلام می گوید الجار ثم الدار (نخست همسایه سپس خودت). در هیچکدام از این دو آموزه اخلاقی به کیش همسایه اشاره ای نشده است. هر دو به مفهوم گسترده همسایه ارجاع می دهند...یعنی این آموزه بنیادین نه تنها بر افراد بلکه بر مجموعه ای از افراد و سازه های کلان تر

خلاقیت مکثی است که ابدیت بر لحظه های کوچک گریزپا می کند...

زمانی انسان به راستی خشنود می شود که قانون اخلاقی را نه برای پرهیز از گناه بلکه برای کنش مندی ایجابی بخواهد...ریشه اخلاق در ژرفای جان انسان است نه در مرجعیتی بیرونی ...عینی یافتگی مرجعیت های اخلاقی، اخلاق را به قدرتی در کنار دیگر اشکال قدرت تبدیل می کند...مرجعیتی بر پایه ترس ... + نوشته شده در شنبه ...

روی همه چیز غباری نشسته است : غبار زمان... دستمالم را بر اشیای صامت غبار گرفته می کشم... اشیا همراه غبار زمان پاک می شوند...تنها من و غبار و دستمالی خاک گرفته به جا مانده ایم... + نوشته شده در سه شنبه سی ام خرداد ۱۳۹۶ساعت 16:27 توسط انوبیس |

اشیا، صامت و با وقار همه هستی شان را روبرویم، روبروی چهره/نقابم در آغوش گرفته اند...بیرونِ درِ راز ها می مانم ...کسی دعوتم نمی کند...راهی به درون اشیا ندارم...هستی ام را به صندلی می دهم تا مرا به جا آورد...همه چیزها درنگ های تهدیدآوری دارند نه...امیدی نیست...غریبه می مانم. اگر به درون ر

وقتی به بیکرانگی و خودم فکر می کنم این حقیقت ساده که تکرار نمی شویم ناگهان معنایی تراژیک می یابد. همه کنش ها حتی کنش ساده خیره شدن به دیواری که از درنگ خود خسته است یا متکایی که گودی سرت را هنوز حفظ کرده است معنا دار می شوند...هیچ کدام تکرار نمی شوند...احساس ساده گرما، خندیدن، تیغه علفی را به

همزمانی کنش ها/پدیده ها را نمی توان توضیح داد... همه چیز با هم اتفاق می افتد...گنجشکی می پرد... برگی می افتد...جنگی در می گیرد...و توپی را بچه ای به سوی دروازه ای شوت می کند و ستاره ای در دوردست ترین نقطه کیهان می میرد و در اینجا در گلوله کوچکمان زمین نوزادی متولد می شود...همزمانی همه اینها

نوشته هایم را بر گذر سیال باد می کارم تا ناپایداری محتوم بودن را دریابم ... + نوشته شده در سه شنبه سی ام خرداد ۱۳۹۶ساعت 22:13 توسط انوبیس |

اشیا الفبای هستی اند...

هر چیزی معنایی دارد معنای معنی چیست؟

نیاز به معنا شاید پیچیده کردن غیر لازم زندگی باشد؟ شاید معنا همان شکافی است که با هبوط، میان چیزها و نام هایشان برقرار شد؟یا شاید فاصله ای میان صورت ازلی چیزها و جهان هبوط کرده شان؟گودالی میان شناخت ما و شکل مثالین چیزها؟ + نوشته شده در سه شنبه سی ام خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:14 توسط انوبیس |

وقتی به آسمان شب نگاه می کنی کمتر وسوسه می شوی که به ارزش ذاتی ات بیندیشی... + نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم خرداد ۱۳۹۶ساعت 0:35 توسط انوبیس |