: و پرندگان محال ناگهانمردمکان تنهای چشمهایم را ربودندو در سپیدایی که پلک ها قابش گرفته اندفراموشی ،تنها نگاهی است که به خاطر می آورم... + نوشته شده در چهارشنبه پنجم آبان ۱۳۹۵ساعت 5:12 توسط انوبیس |

ساده است چنان ساده که خنده ات می گیرد نخست، مرگی می یابی مرگی کوچک به اندازه خودت با کمی قهوه تلخ اش می کنی بعد دنبال مکانی می گردی مکانی با چشم هایی درشت که بی خوابی مه آلودشان کرده است و پنجره ای که نمی داند به کدام سوی خودش باز می شود حالا همه چیز تمام است می توانی بنشینی و کمی زندگی کنی + نوشته ...

انسان خودکشی زمین است...

زندگی سیاهچاله ای است درون مرگ...

مقصد، پایان راه نیست؛ آغاز خستگی است...

بهشت بی حافظه است؛ چرا که به جستجویمان نمی آید...

کلمات زخم های خون چکان الوهیت اند: خدای مصلوب انگاره تجسم یافته این حقیقت ازلی است... + نوشته شده در یکشنبه چهاردهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 0:13 توسط انوبیس |

آزادی رهایی از زندان فردیت نیست؛ توانایی آفرینش هنجارهای خود با تکیه به اراده خود است... + نوشته شده در یکشنبه چهاردهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 0:17 توسط انوبیس |